Bubup

90 - 60 - 90 ‘ı herkes bilir,elbette ki vücut ölçüleri. Ama birde 200 - 70 - 60 var, Unutmayın bu da tabut ölçüleri.

Hep denir ya ”ben arkandayım, sırtın yere gelmez” diye.. Ben almayayım, yüzüm yere geleceğine, sırtım yere gelsin.

Ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım, küçükken babamın bana birini üzdüğümde söylediği o sözü. ” kendini karşındakinin yerine koy” ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki, bir gün dönüş yolunu yani kendimi bulamadım.

Geçmişe ait hissetmememiz ne kadar adil sizce? Ya da cidden hissetmememiz. Hatıralar var ama hisler yok. Kelimeler geliyor dilinin ucuna ama yüzler yok. Ölüme  bu kadar çabuk alışmamız bu yüzden olabilir mi? İnsan bir o kadar bağlıyken bir o kadar acımasız nasıl oluyor?